Başyapıt!
Terkedilmiş ve bir geri dönüşü bekleyen iki adamın,
Yalnız iki kadının ve bu kadınların ironilerine tekabül eden terkeden iki kadının hikayesi Chung hing sam lam.
Yalnızlığın, yalnızlığın en derin en güzel anlarının, aşkın en tatlı zamanlarının depresif, melankolik hikayesi....

Filmi biraz tesadüfi izledim desem yalan olmaz. Sürekli uzakdoğu filmleri izlediğim için; kimin filmi olduğunu, kimlerin oynadığını, hatta adını bile anımsamadım.
Aslında, keşke her filmin başına bu şekilde oturabilsek te; her çeşit etkiden uzak, objektif bir şekilde yaklaşabilsek filme...
Neyse, Chung hing sam lam 'a dönelim.. Wong Kar Wai hem yazmış, hem yönetmiş. O zamanlar pek tanınmıyormuş. Tarantino filmi izledikten sonra sağda solda bu yılın filmi demiş te; öyle adı duyulmuş..
Filmi izlerken birkaç kere çok duygulandım. Yanlış anlaşılmasın. Öyle kanlı, acıklı ayrılıklı sahneler falan yok filmde. Bende öyle sahnelerde duygulanmam. Adamlar düşünüyorlardı, iç ses konuşuyordu, söylediklerine içerledim sadece...
Sonra öğrendim ''Basmakalıp yazıyor ama yine de yaşayan en büyük yazar.'' tarzında birşey söylemişti. Bende çok katılmıştım bu görüşe.
Wong Kar Wai 'de Hemingway gibi yazıyor bence. Sıradan, basmakalıp olayları yazıyor. Hatta mekan plan-tasvirleri bile oldukça benzer.. İkisi de fazlalıkları elemek için büyük gayret sarfediyor bence. Çünkü filmde dolu dolu bir senaryo görüyoruz. Bakir ve vurucu sözler açısından çok bonkör davranılmış.
Şehir insanının yalnızlığı... Ne kadar basma kalıp değil mi... Fakat Wong öyle bir gömüyor ki dibe karakteri, yalnızlığın en deli, en acı, en hoş, en sıradan, don gömlek hali..... Ölmeden önce izleyin. Ölürseniz, üzülürsünüz..